علىاى حال براى اختصاص آيه سوره مائده به عقد انقطاعى قطع نظر از اينكه اين حمل مقتضاى جمع بين ادله مىتواند باشد دو شاهد از خود آيه شريفه اقامه كرده‌اند كه از آنها چنين استفاده مىشود كه آيه مربوط به عقد انقطاعى است . شاهد اول : در ادامه آيه تعبير به اجرت شده است « إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ . . . » و اين تعبير مناسب با عقد انقطاعى است زيرا در عقد متعه است كه تعبير « هنّ مستأجرات » و امثال آن شده است . شاهد دوم : كه آن را مرحوم مجلسى در مرآة العقول ذكر كرده است اين است كه ذكر و تعيين مهر در باب متعه از اركان است - بر خلاف عقد دائم كه حتى بدون ذكر مهر نيز عقد صحيح است - و در آيه شريفه در مقام بيان جواز نكاح اهل كتاب قيد « إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ » نيز ذكر شده است . 4 ) اشاره به مدرك قائلين به حرمت نكاح كتابية مطلقا كسانى كه كتابيه را به طور مطلق انقطاعاً و دواماً جايز نمىدانند آيات ناهيه را ناسخ آيه سوره مائده مىدانند كه ما در اين مورد در جلسات آينده به طور مبسوط بحث خواهيم نمود . د ) بررسى آيات ناهيه از نكاح كتابيه الف ) اطلاق « مشرك » بر اهل كتاب و ادله قرآنى آن يكى از آياتى كه براى عدم جواز نكاح كتابيه مورد استدلال قرار گرفته بود آيه نهى از نكاح با مشركات بود . « وَ لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِ حَتَّى يُؤْمِنَّ ، بقره / 221 » آيات فراوانى در قرآن كريم وجود دارد كه از آنها مىتوان مشرك بودن اهل كتاب را استفاده كرد كه يكى از آن آيات كه معمولًا در كتب فقهاء بدان استدلال شده است و ما نيز قبلًا آن را خوانديم ، آيه 30 - 31 توبه است كه مىفرمايد « وَ قالَتِ الْيَهُودُ